MAATSCHAPPIJ HEEFT NOOD AAN VERANTWOORDELIJKE POLITICI

Minister Schauvliege is er niet in geslaagd om voor het festivalseizoen 2011 een regelgeving in het kader van geluidsnormen klaar te krijgen. De (financiële) belangen van de sector zijn natuurlijk groot en de druk die ervan uitgaat uiteraard ook. Politici van de steden en gemeenten waar een festival plaats grijpt, hopen zowel op een gunstige economische return als op electoraal voordeel. Wat over het hoofd gezien wordt, is dat van de duizenden festivalgangers er slechts enkelen tot het eigen kieskorps behoren en dat de economische meerwaarde in de eerste plaats de organisator ten goede komt (meestal geen inwoners van de gemeente) en niet de lokale neringdoeners. De overlast van lawaai, vervuiling en vernielingen zijn voor de omwonenden.

misbruik achterpoortje Vlarem door locale besturen

Door het talmen van de minister blijven de lokale besturen en de organisatoren de vergunningen toekennen en wel volgens een uitzonderingsregel opgenomen in de Vlarem wetgeving. Die werd opgesteld om de als hinderlijk beschouwde inrichtingen te beperken en in goede banen te leiden naargelang de GRAAD WAARIN ZIJ GEACHT WORDEN BELASTEND TE ZIJN VOOR DE MENS EN HET LEEFMILIEU.

Welnu, het lijkt alsof ook hier organisatoren van festivals de pen hebben mogen vasthouden, want ondanks dat de lokale besturen hen een vergunning moeten afleveren, kunnen gemeente- en stadsbesturen vrij beslissen over hoe en wat. Dat kan dus zijn: 90 dB, maar evengoed 120 dB en dat gedurende drie dagen en nachten...
Overigens wordt er enkel gesproken over dansactiviteiten. Festivals al zodanig worden zelfs nergens
vernoemd. Het is duidelijk dat er op die manier veel gelobbyd kan worden en dat is niet in de belangen van festivalgangers noch van burgers.

Ondanks de pleidooien van medici en verzorgenden en veel wetenschappelijke argumenten; ondanks de ervaringen met festivalgangers die de schade van overweldigende onverantwoorde geluidssterkte voor de rest van hun dagen moeten ondervinden en ondanks de verbijstering voor het schijnbare gebrek aan rechten van omwonenden die willens nillens dagen- en nachtenlang geluidsoverlast moeten ondergaan, ligt de verantwoordelijkheid bij lokale politici en het lijkt er sterk op dat ze vooral volgen wat de organisator influistert. Zodanig mogen duizenden omwonenden zich de volgende maanden weer verwachten aan inferno’s van lawaai en overlast.

dakgootfuiven voor 5-jarige kleuters...
even bizar als oordopjes met volumeknop wijd open

Stel u zich het volgende voor: een gehaaide organisator van ‘dakgootfuiven voor 5-jarige kleuters’ ziet hierin een gat in de markt: zo’n fuif is hip, uitdagend, superleuk, een ultieme kick, een must, krijgt veel gratis publiciteit in de media…, elke kleuter krijgt een polsbandje om maanden mee te pronken….er zit een economische return in. Hij slaagt erin om via een lokale bevriende politicus de nodige vergunningen te krijgen, zelfs al wijzen adviezen op het gevaar dat enkele kleuters uit de dakgoot naar beneden kunnen vallen en voor hun leven gekwetst zullen zijn.
Ondanks dat worden de vergunningen geleverd, de risico’s worden weggelachen. De gemeente laat affiches drukken, het gevaar is weergegeven met een tekening want de kleuters kunnen niet lezen natuurlijk, hier en daar liggen wat matten (cfr. de waarschuwingsbordjes en de oordopjes op een muziekfestival…).Valt er dan al een kleuter naar beneden, ja wat dan? Zit er in het ingangsticket een aansprakelijkheidsclausule van de organisator? Of had de kleuter (of zijn ouders) maar beter moeten weten? Ouders omringen hun kinderen thuis meestal met de grootste zorg, waarbij kosten noch moeite worden bespaard. Verwachten zij niet dat politici ten allen tijde verantwoordelijke beslissingen nemen, zelfs al beperken die de ultieme kick?

schuldig verzuim

Men zou kunnen spreken over schuldig verzuim als festivals met de voorgestelde normen van 103 db (ongeacht de piekmomenten tussendoor) toch worden vergund. Men kan zich afvragen wie aansprakelijk is indien zelfs na jaren, 1 op 4 festivalganger te maken krijgt met onhoudbare en onomkeerbare gehoorschade. Is dit een maatschappelijke verantwoordelijkheid? M.a.w. moeten maatschappij, de ziekteverzekering en werkgevers de financiële lasten hiervan dragen?
Zijn de festivalgangers geacht om zelf de verantwoordelijkheid te nemen om uit de schadelijkste zones te blijven? Zijn ze er toe in staat, onder de sociale druk die op festivals heerst, dronken en/of gedrogeerd zijnde? En werden de rechten van omwonenden al ooit in deze problematiek gedefinieerd?

wanneer verkiezingen?

Waarom gaan politici zo nonchalant om met redelijke adviezen? Zijn er parallellen met problemen zoals klimaatsverandering, CO2-minderen, hernieuwbare energie? Met kernenergie? Bouwen in waterzieke gronden? Pesticiden? Waterverspilling? Wanneer zijn er weer verkiezingen...?

(AVH voor FOLTERPOP.BE)
 

GELUIDSNORM EVENEMENTEN OP LANGE BAAN
"Zelfs 100 decibel is niet veilig"
bron: Het Belang van Limburg - 29/04/2011

Een nieuwe geluidsnorm voor evenementen komt er ten vroegste in 2012. Minister Joke Schauvliege die onlangs nog liet weten dat de wet er voor de zomer moest zijn, verweegt zelfs een aantal overgangsjaren.

Dat liet Schauvliege, Vlaams minister van Leefmilieu weten in haar antwoord op parlementaire vragen van Vlaams CD&V-parlementslid Tinne Rombouts en Open VLD-parlementslid Gwenny De Vroe. Die vroegen om een stand zaken in het dossier, waarrond het sinds februari opvallend stil is.

tests
In januari 2011 kondigde de minister aan dat er gewerkt werd aan een nieuwe geluidsnorm voor evenementen. Ze stelde daarbij - afhankelijk van het soort evenement - maxma voor van 90, 95 en 100 decibel,gekoppeld aan een reeks 'omkaderende maatregelen'. De jeugd- en muzieksector reageerde erg negatief op het voorstel, en diende in februari in een gezamenlijk standpunt een hele reeks bezwaren in, gekoppeld aan alternatieve voorstellen. Sindsdien onderhandelde het kabinet over een nieuw voorstel.
Nu blijkt dat de streefdatum - voor het zomerreces van 2011 - niet zal worden gehaald. "Nu nog iets veranderen en aan alle muziekfestivals opleggen dat ze tegen de zomer aan alle voorwaarden moeten voldoen, zou niet getuigen van goed bestuur", vindt Joke Schauvliege, die de sector niet aan zijn lot wil overlaten. De minister wil een nieuwe regeling nu in werking laten treden in 2012, maar zou daarna eventueel "nog één of twee jaar met een aantal tests werken".

103 dB
De minister ligt wel al een tip van de sluier over een nieuw voorstel. Daarin streeft ze naar een vereenvoudiging van de categorieën en van de omkaderende maatregelen. De minister kondigt ook al een grootschalige informatiecampagne aan over de risico's op gehoorschade. Hoedanook betekent het uitstel dat de sector het zeker nog dit jaar zonder wettelijk kader moet stellen. Wat grote concerten en zomerfestivals betreft, heeft dat tot gevolg dat meestal een norm van 103 dB zal worden gehanteerd. Dat is de richtlijn die de sector zichzelf vorig jaar oplegde in een charter, dat door de grootste spelers werd ondertekend.

Muziek moet stiller
bron: De Standaard - 20/01/2011 - Peter Vantyghem

De Vlaamse minister van Cultuur, Joke Schauvliege,
heeft een voorstel over geluidsnormen klaar

Ze verlaagt de grens naar 100 decibel. Dat wekt discussie op.
 

BRUSSEL Met een nieuwe reglementering wil de minister van Leefmilieu, Natuur en Cultuur Joke Schauvliege (CD&V) de grijze zones in de bestaande geluidswetgeving oplossen. Voor organisatoren die elektronisch versterkte muziek ‘aanbieden’, gelden vandaag geen duidelijke regels.

De discussie verdeelt zowel de bevolking als de organisatoren. Enerzijds wil zowat iedereen een wetgeving die de risico’s op gehoorschade oplost. Anderzijds willen velen ook kunnen genieten van de muziek, en daarin speelt een stevig volume een rol. Schauvliege legt de maximumgrens van dat volume nu op 100 decibel (dBA), terwijl veel festivals, concertzalen en ook jeugdhuizen beduidend meer toelaten.

Het voorstel van Schauvliege komt er na een langdurige bevraging van de sector en van audiologen, en een grondige studie van hoe andere landen met dit probleem omgaan. Het sluit aan bij de situatie in Zwitserland, Oostenrijk, Duitsland en Zweden. In Frankrijk en Engeland wordt echter een veel hoger volume getolereerd.

Het voorstel, waarop tot 11 februari reactie mogelijk is voor het naar de Vlaamse regering gaat, is ‘getrapt’. De organisatoren kunnen kiezen tussen drie categorieën: tot 90, 95 of 100 decibel, te meten over 15 minuten. De metingen daarvan dienen op de luidruchtigste plaats te gebeuren en hoe hoger het geproduceerde volume, hoe meer ‘flankerende maatregelen’ er genomen moeten worden. Zo moet de hoogste categorie gratis oordopjes aanbieden en het volume constant aangeven voor het publiek.

Alle activiteiten voor een publiek onder zestien jaar blijven evenwel verplicht onder de geluidsdrempel van 90 decibel.

De discotheken zijn het voorstel genegen, maar de sector van de jeugdhuizen spreekt van een ‘kleine ramp’. De maatregelen zijn te ingewikkeld en te duur, en het is te snel om ze tegen de zomer uit te voeren, luidde het. Ook de muziekclubs en festivals menen dat het voorstel niet werkbaar is. Serge Platel van de Festivalfederatie: ‘Fijn dat er een reglementering komt, maar voor veel bands is een bovengrens van 100 decibel te laag. En de kosten die erbij komen zijn voor kleinere festivals moeilijk te dragen.’

Minister Schauvliege is zich bewust van de moeilijke discussie. Ze streeft tegen de zomer naar een eenvoudige wetgeving en toch voldoende differentiatie. Ze betrok gisteren meteen de gemeentes in in haar plan. ‘De handhaving zal door de lokale overheid moeten gebeuren’, zei ze.
 

Debat over geluid steeds luider
bron: De Standaard - 20/01/2011 - Peter Vantyghem

Minister Joke Schauvliege (cd&v) kiest
voor een toekomstgerichte regeling

BRUSSEL - Het voorstel van minister Schauvliege om volumes aan banden te leggen, snijdt diep in het vel van de Vlaamse festivals. Maar het is ook toekomstgericht en moedig.

Tot 11 februari hebben de betrokken partijen de tijd om te reageren op het verregaande voorstel van de minister van Leefmilieu, Natuur en Cultuur. Die stelt voor om een verouderd Koninklijk Besluit (van 1977), dat in 1997 omgezet werd voor het Vlaams Gewest, aan te vullen met een eigentijdse beregeling. Simpel gezegd: wie muziek produceert, zal kunnen of moeten kiezen met welk volume, maar moet er dan ook beschermende maatregelen bijnemen.

Iederéén is het erover eens dat er een reglementering nodig was. Tot vandaag mag ‘elektronisch versterkte muziek' niet luider dan 90 dB(A) klinken, maar op die wet bestaan allerlei uitzonderingen: dan wordt de beslissing bij de gemeente gelegd. Vaak laat die gewoon betijen, en als er een norm wordt opgelegd, gebeurt dat vooral vanuit de bezorgdheid om burengerucht.

Het voorstel van Schauvliege is in die zin opvallend omdat ze duidelijk kiest voor de volksgezondheid, wat niet eens haar bevoegdheid is. Ze volgt in belangrijke mate het advies van audiologen, die de voorbije jaren meermaals waarschuwden voor de gehoorschade bij jonge mensen als gevolg van te luide muziek. Tot dusver werden beschermende maatregelen tegen geluidshinder enkel genomen voor werknemers wier gehoor bedreigd werd.
Er valt veel voor te zeggen. Gehoorschade is zeker ook het resultaat van aangeboren eigenschappen van de persoon en van de kwaliteit van het geluid zelf, maar voldoende rapporten hebben aangewezen dat de fragiele trommelvliezen van jonge mensen vandaag zwaarder, langduriger en meer worden belast door te hoge volumes. Het is de taak van de overheid om daaraan iets te doen, al is het maar om te vermijden dat we straks een halfdove generatie bij de dokter zitten hebben.

Het voorstel is ook opvallend omdat het het hele landschap beregelt. Cafés, bioscopen, sportmanifestaties blijven op maximaal 90 dB(A) zitten, maar alle anderen moeten kiezen voor een bepaalde volumegrens en ook de bijbehorende maatregelen aanvaarden en betalen. De organisator moet dus zijn verantwoordelijkheid opnemen, en hij kan ook gestraft worden bij een overtreding. Als de gemeenten straks ook de wet laten naleven, hebben we een duidelijke situatie.

Toepassing

Ten slotte is het voorstel toekomstgericht, maar om die reden rijst de vraag of het meteen toepasbaar zal zijn.

Een klein café of jeugdhuis dat eens een festivalletje van singer-songwriters wil organiseren en daarom tot 95 dB(A) wil produceren, kan dan dus buiten de bestaande regeling (tot 90 dB(A)) treden. Het publiek dient gewaarschuwd, oordopjes moeten te koop zijn, het geluid dient gemeten, de organisator moet een eenvoudig grondplan tekenen en de buren mogen niet gestoord worden. Het lijkt niet ondoenbaar.

Anders liggen de kaarten bij grotere evenementen, zoals bij grotere cafés, jeugdhuizen, concertzalen, muziekclubs, en vooral bij de bijna 300 festivals die deze regio rijk is. Die produceren nu vaak heel wat meer geluidsdruk dan straks nog zal mogen. Voor hen is deze maatregel een aardschok, die bovendien niet echt verwacht werd. In juni dacht de minister nog in termen van 102 dB(A).

De meeste zalen en festivals in Vlaanderen werken met twee grote klanktorens links en rechts van het podium. Omdat de norm ‘op elke voor het publiek toegankelijke plaats' moet gelden, zal daar de bovengrens gemeten worden. En die bedraagt 100 dB(A), met die bijkomende nuance dat het voorstel voor de luidste evenementen er een bovengrens van 115 dB(C) aan vastkoppelt.

Een meting in dB(C) neemt de lage bastonen mee. Veel experts vinden het evident dat die ook gemeten worden, want bassen zijn zeer aanwezig in eigentijdse popmuziek en ze zijn verantwoordelijk voor zowel een zalig roesgevoel als voor eventuele lichamelijke schade. Maar een bovengrens van 115 dB(C) kan vooral in het geval van elektronische muziek betekenen dat de dB(A)-grens nog iets lager zal liggen dan 100 dB(A).

Beleving

Festivals en grotere concertzalen zijn bang dat ze hun publiek niet langer de juiste ‘beleving' zullen kunnen aanbieden. Die beleving is een veel subjectievere zaak dan de koele wetenschappelijke diagnose van tinnitus – de beruchte pieptoon in de oren – maar ze speelt wel mee. De iPod-generatie wil omringd worden door (luide) muziek. Nu dreigt ze muziek te horen als iets wat van ver komt, dat wegwaait in de wind en in het geroezemoes. Cool is dat niet.

Op lange termijn zet dit voorstel de klassieke geluidsverdeling over twee klankbronnen op de helling, en dat is een goede zaak. Al zal een investering in een ingenieuzer systeem dat het geluid beter over een ruimte verdeelt en dus het volume kan verlagen, tijd en geld vragen. Dat is een groot probleem voor festivals, jeugdhuizen en dies meer. Maar de toenemende problematiek van gehoorschade is dat evenzeer.

"Men gaat nu nog even pingpong spelen
met  'het is niet mijn bevoegdheid'"

"Kan men niet spreken van schuldig
verzuim van het parlement?"

"Is commissie voor Volksgezondheid mede
verantwoordelijk voor de opgelopen schade"